Oceny z zachowania.

W mojej szkole obowiązuje punktowy system oceniania. Uczniowie otrzymują punkty, które przelicza się na procenty, które z kolei przelicza się na ocenę. I tak na przykład, jeśli uczeń ze sprawdzianu dostanie 5 punktów na 20 możliwych oznacza to, że otrzymał 25 procent, co z kolei w praktyce oznacza ocenę niedostateczną (dopuszczająca jest od 30%). Nieco inaczej przelicza się oceny z zachowania (punkty na oceny, z ominięciem procentów, na przykład na koniec roku 500 punktów i więcej to wzorowa, a poniżej zera to naganna, średnią oceną jest ocena dobra). W związku z tym za każde przewinienie można zyskać punkty ujemne, a za każde działanie pozytywne punkty dodatnie. Punkty przyznawane są w zależności od przewinienia, tudzież zasługi. Na przykład za palenie jest -50 punktów, a za spóźnienie -1 punkt. Za udział w konkursie na etapie szkolnym jest +10 punktów, a za 100% frekwencję jest +40 punktów. Tyle przydługiego już wstępu, chyba każdy zrozumiał ideę.

No i dochodzimy do sedna sprawy, czyli do poprawiania ocen z zachowania. W końcu każdy uczeń ma prawo się poprawić i z diabełka stać się istnym aniołkiem. I tutaj na arenę wchodzi niejaki, powiedzmy, Henio. Wielkimi krokami nadchodzi koniec roku i Henio dowiaduje się, że grozi mu naganna, bo ma nieźle na minusie (nie jest rekordzistą, który miał bodajże -800, ale jednak naganna). Jako że Henio jest w ostatniej klasie, strasznie nie chce zanosić do nowej szkoły tak barbarzyńskiej oceny. Dodać należy, że Henio nie dostał tych minusów za spóźnianie się, a najczęściej za palenie, przeklinanie, używanie telefonu na lekcji, etc. Dlatego właśnie Henio postanowił się poprawić.

I tutaj wychodzi na jaw słabość systemu punktowego, bo Henio wcale nie stwierdził, że będzie aniołkiem. Henio postanowił pomagać w sprzątaniu terenów szkoły (za każdą godzinę +20 punktów). Niby się chłopina narobił, nie da się ukryć i złego słowa nie mogę na to powiedzieć, ale poza tym swojego zachowania nijak nie naprawił. Efekt – Henio wyszedł na nieodpowiednią. I zonk. Jak tu dać Heniowi nieodpowiednią, skoro on nawet na naganną nie zasługuje? Ostatnim ratunkiem Rada Pedagogiczna. Jeśli ona stwierdzi, że Henio nie zasługuje, to żadne godziny sprzątania mu nie pomogą. Rada uchwala naganną. 

Mam mieszane uczucia. Z jednej strony cieszę się, bo Henio naprawdę załaził nauczycielom za skórę przez trzy lata. Z drugiej strony sprzątał to boisko niemal dzień w dzień, z uporem godnym maniaka. I być może zlitowałabym się nad Heniem, gdyby nie jego reakcja na wiadomość, że Rada jednak zdecydowała na jego niekorzyść (mogłam wyżebrać u Rady nieodpowiednią, gdybym się postarała). Bluzgi, jakie niosły się po szkole trudno opisać. Żądał zapłaty za swoją ciężką pracę, skoro nie została ona wynagrodzona oceną, wyzywał nauczycieli, darł się w niebogłosy i nie dał sobie wytłumaczyć, że sprzątanie szkoły nie jest adekwatną poprawą w stosunku do jego przewinień.

Oczywiście można się oburzyć, że Henio jednak starał się, jak umiał, a jego starania nie zostały docenione. Jednak na swoją ocenę z zachowania (tak jak na każdą ocenę) pracuje się cały rok. Nie ostatni tydzień, łapiąc (bądź też wymuszając) punkty za każdą najmniejszą pierdółkę, a pracując na swój wizerunek w pocie czoła.